บทที่ 24 "พี่ชีวิน"

สองวันต่อมา

               “จำปาเอ้ย เอาใบฝรั่งไปล้างให้ข้าที”

               “จ้าน้าแจ่ม”

               สาวใช้ตอบรับเสียงอ่อน ใบหน้าเศร้าหมองหันไปมองน้าแจ่ม ริมฝีปากบางยิ้มน้อยๆพลางยกเปลือกตาหนักอึ้งที่ผ่านการร้องไห้มาหนักๆอย่างยากลำบาก ซึ่งแน่นอน เธอไม่มีทางบอกความจริงของดวงตาที่บวมเบ่งให้ใครทราบ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ